Pascal Hazeleger / blogs

Het zelfvoorzienend ego



Pascal Hazeleger

Ik wil bij A Bright New World nieuwe vormen van samenwerking ontdekken en helpen vormgeven.

Het zelfvoorzienend ego

Het ego is niet meer dan een denksysteem. Een systeem is van zichzelf niet goed of slecht. Ik denk het ego ook niet. Het heeft een functie, maar niet de functie die het nu heeft. Het lijkt erop dat in de hierarchie van het zelf het ego is gestegen tot zijn niveau van onvermogen. Dit wordt in de organisatieleer het Peter principe genoemd.

Het ego is te hoog gestegen. Maar wat is dan de plek van het ego? Waar hoort het thuis en

waar is het goed. Wat moet het ego doen? Ik weet het ook niet precies, maar hieronder staat een dialoog uit een boek van Ayn Rand, de eeuwige bron. Het geeft een idee over wat de plaats van het ego zou kunnen zijn.

Ik denk dat iedereen die leeft voor een ander het begrijpt, alhoewel zij het niet graag over zichzelf zouden toegeven. Merk op hoe ze alles accepteren behalve een man die op zichzelf staat. Ze herkennen hem direct, instinctmatig. Er is een speciale, verraderlijke soort haat voor hem. Ze vergeven criminelen. Ze bewonderen dictators. Misdaad en geweld zijn een gelijkspel. Een vorm van wederzijdse afhankelijkheid. Zij hebben behoefte aan banden. Ze moeten hun ellendige kleine persoonlijkheden opdringen aan elke persoon die zij ontmoeten. De onafhankelijke man doodt hen - omdat ze niet bestaan in hem en dat is de enige vorm van bestaan die ze kennen.

Let op de kwaadaardige vorm van wrok tegen enig idee dat de onafhankelijkheid verkondigt. Let op de boosheid in de richting van een onafhankelijke man. Kijk terug op je eigen leven, Howard, en naar de mensen die je hebt ontmoet. Ze weten het. Ze zijn bang. Je bent een verwijt. Dat komt omdat ze nog steeds een bepaald gevoel van waardigheid hebben. Ze zijn nog steeds mensen. Maar ze hebben geleerd om zichzelf te zoeken in anderen. Maar geen mens kan die absolute vorm van nederigheid bereiken die ieder gevoel van eigenwaarde, in welke vorm dan ook, overbodig zou maken. Hij zou het niet overleven.

Dus na eeuwen te zijn geïndoctrineerd dat altruïsme het ultieme ideaal is, hebben de mensen het aanvaard op de enige manier waarop het kon worden geaccepteerd. Door eigenwaarde te zoeken in de goedkeuring van anderen. Door te leven voor een ander. En het heeft de deur geopend naar elke soort van afgrijzen. Het is uitgegroeid tot een vreselijke vorm van zelfzucht, die een echt egoïstische man niet had kunnen bedenken. En nu, hoe een wereld te genezen die ten onder gaat aan onbaatzuchtigheid, we zijn gevraagd het zelf te vernietigen.

Luister naar wat er wordt gepredikt. Kijk naar iedereen om ons heen. Je hebt je afgevraagd waarom zij lijden, waarom ze geluk zoeken en nooit vinden. Als een man zou stoppen en zich af zou vragen of hij ooit een echt persoonlijke wens gehad heeft, dan zou hij het antwoord vinden. Hij zou zien dat al zijn wensen, zijn inspanningen, zijn dromen en zijn ambities zijn ingegeven door andere mannen. Hij levert zijn inspanning niet eens voor materiële rijkdom, maar voor de illusie van iemand die leeft voor een ander - prestige. Een stempel van goedkeuring, niet zijn eigen. Hij vindt geen vreugde in de strijd en geen vreugde in succes. Over geen enkel resultaat kan hij zeggen: Dit is wat ik wilde, omdat ik het wilde en niet omdat het mij de bewondering van mijn buren zou brengen. Toch vraagt hij zich af waarom hij ongelukkig is.

Elke vorm van geluk is prive. Onze grootste momenten zijn persoonlijk, zelf-gemotiveerd, niet om te worden aangeraakt. De dingen die ons heilig zijn of ons dierbaar zijn, zijn de dingen die we onttrekken aan het overvloedig delen. Maar nu wordt ons geleerd om alles in de openbaarheid te werpen en in het licht van de publieke schijnwerpers te plaatsen. Om plezier te zoeken in vergaderzalen. We hebben niet eens een woord voor de kwaliteit die ik bedoel - voor de zelfredzaamheid van de geest van de mens.

Het is moeilijk om te spreken van zelfzucht of egoïsme, de betekenis van deze woorden is verdraaid, ze hebben de betekenis Peter Keating. Gail, ik denk het enige kardinale kwaad op aarde die is van het plaatsen van uw eerste zorg in andere mensen. Ik heb altijd gelet op een bepaalde kwaliteit in de mensen die ik leuk vond. Ik herkende hen meteen - en het is de enige kwaliteit waar ik respect voor heb bij mensen. Ik koos mijn vrienden erop uit. Nu weet ik wat het is. Een zelfvoorzienend ego. Verder is niets belangrijk.

In mijn ogen is een zelfvoorzienend ego een ego dat het Zelf dient. Het voorziet in de behoefte van het Zelf. Het ego is niet leidend maar dienend. Wanneer het ego zijn plaats weet is het een van de krachtigste katalysatoren op de weg van persoonlijke ontwikkeling.
 

Reactie achterlaten

Laat een reactie achter. De desbetreffende expert zal hier zsm een reactie op geven.