Pascal Hazeleger / blogs

Hulp op het spirituele pad



Pascal Hazeleger

Ik wil bij A Bright New World nieuwe vormen van samenwerking ontdekken en helpen vormgeven.

Hulp op het spirituele pad Veel mensen raken ontgoocheld op het spirituele pad, en dat is niet omdat spirituele praktijken of benaderingen niet effectief zijn - dat zijn ze wel. Als we ons oprecht met spirituele disciplines bezighouden - meditatie, contemplatie, yoga of gebed - zullen onze inspanningen vrucht dragen. We zullen steeds meer ervaringen van eenheid en goddelijkheid, inzichten en momenten van verbinding met de aanwezigheid hebben.

Het probleem ligt niet bij de spirituele methodes en praktijken. Spirituele leraren raken niet routinematig verstrikt in schandalen rond macht en seksualiteit, omdat de praktijken die ze beoefenen en onderwijzen niet werken. Spirituele studenten raken niet gedesillusioneerd in het spirituele leven, omdat ze het niet oprecht genoeg beoefenen. Als we goed kijken, zien we dat deze praktijken werken, en dat delen van ons leven werkelijk verbeteren.

Dus waarom maakt spiritualiteit ons uiteindelijk niet gelukkiger? Verbeteren onze relaties niet? Vermindert onze reactiviteit niet? Depressie? Angst? Door te werken met honderden spirituele leraren en beoefenaars in de westerse wereld, ben ik ervan overtuigd dat we met spiritueel werk alleen niet veel van onze diepste psychologische knopen en trauma's aanpakken, er zijn ook geen tools om onze wonden in relaties te helen die ons blokkeren in de vervulling van onze diepste verlangens, dromen en spirituele mogelijkheden.

We komen vast te zitten omdat we de psychologische wonden en trauma's die leven in ons lichaam nog niet geïntegreerd hebben en deze blijven zich steeds weer herhalen door onbevredigend, zo niet zelfdestructief, gedrag en drama's in ons leven. We creëren een spirituele by-pass, in de hoop vaak tegen ons beter weten in, dat onze spirituele praktijken de onaangename emoties zullen verwijderen of ons helpen om onze relatie uitdagingen te overstijgen.

Vaak vinden spirituele aspiranten en leraren dat zij zonder psychologische ondersteuning zouden moeten kunnen. Dat deelnemen aan psychotherapie inhoudt dat er iets defect is of mis is met hen, of dat ze hun spirituele oefeningen niet goed genoeg doen. Er zijn momenten waarop mensen, die zouden profiteren van de steun van medicijnen deze niet nemen, omdat ze zich schamen dat ze hun emotionele obstakels niet kunnen overwinnen door middel van meditatie of yoga.

Vele jaren na mijn leven als spirituele beoefenaar, schrijver en yoga leraar, en lang na mijn studie, keerde ik terug naar mijn studie in de psychologie. Ik bleef herhaaldelijk "gevallen engelen" tegenkomen - grote leraren en oprechte beoefenaars die nog zo steeds diep gefrustreerd, onvervuld, depressief en angstig waren en worstelen met intieme relaties als iedereen. Ik wilde effectieve technologieën ontdekken om te werken met de trauma's en psychologische problemen die nog steeds een verwoestende uitwerking op onze levens en relaties hebben, ongeacht hoe veel spiritueel werk we hadden gedaan. Ik voelde een gepassioneerd behoefte om te begrijpen hoe we onze trauma's en psychologische kwesties konden verwerken op het lichamelijke niveau. Ik wilde eigenlijk weten wat er echt bedoeld wordt met integratie en hoe we dit kunnen bereiken.

Een van de grote bijdragen die mijn vriend, filosoof Ken Wilber, heeft geleverd aan dit gesprek is om uit te leggen dat de menselijke ontwikkeling gebeurt middels een grote verscheidenheid van separate ontwikkelingslijnen. Bijvoorbeeld, iemand kan behoorlijk ontwikkeld zijn op de cognitieve lijn, of spirituele lijn, maar minder ontwikkeld op de lijnen van het gevoel / beïnvloeden, ethiek of seksuele ontwikkeling. Het resultaat is een eenzijdige spirituele groei, wat op zich niet slecht is, maar moet worden onderkend om onze eigen geïntegreerde ontwikkeling te optimaliseren, en om onderscheidingsvermogen in relatie tot de verschillende therapieën en spirituele paden, leraren en praktijken te cultiveren.

Ik geloof dat het menselijke groeipotentieel geen grenzen heeft. Er is geen hoogte, diepte of zijwaartse expansie die we kunnen bereiken en vervolgens zeggen: "Ik ben klaar". Mijn ervaring is dat hoe dieper ik duik zowel in mezelf als de wereld, hoe meer ik ontdek hoe eindeloos het allemaal is. De pure schoonheid van dit is dat het letterlijk betekent dat: waar we ook zijn, het is helemaal OK, enkel en alleen al omdat het één punt is op het spectrum van oneindigheid.

Toen ik, als een jonge vrouw in 1999, mijn boek "halverwege de berg: de fout van Premature Claims van Verlichting" publiceerde. Was ik er vrij zeker van dat veel mensen het niet leuk zouden vinden. Wie wilde 500 pagina's over ontgoocheling, ego valkuilen, psychologische raadsels en gevallen leraren lezen? Tot mijn verbazing wilden veel mensen toen en willen ze nog steeds lezen over deze onderwerpen. Waarom? Zo is het leven, en het geeft op een of andere manier meer voldoening om te leren te accepteren waar we zijn dan voortdurend te worden gefrustreerd door een ideaal van waar we moeten zijn.

Ik geloof ook dat we alle hulp en gezelschap langs de (spirituele) weg kunnen gebruiken, soms door middel van professionele ondersteuning en anders door vrienden op het pad. Elkaar nodig hebben en steun nodig hebben op het pad door het leven, is een teken van gezondheid, niet van tekort. We zijn echt sterker als we elkaar steunen dan wanneer we proberen alleen te staan.

Reactie achterlaten

Laat een reactie achter. De desbetreffende expert zal hier zsm een reactie op geven.